Titreyen Ellerle Yazılan Son Mektup

Adaletin ve hakkın sahibi olan Allah’ın adıyla Saygı ve selamlarımla; Halkın kahramanı, bu toprağın onuru, vatanımızın öz evladı Mareşal Abdürreşid Dostum’a… Mareşal Bey, kıymetli büyüğüm! Bilmiyorum bu mektup ellerinize ulaşır mı… Bilmiyorum Kabil’in karanlığında esir kalan bir kızın sesini hâlâ duyabiliyor musunuz… Ama ben bir kadın olarak, bir kardeş, bir kız evlat olarak… Zulüm içindeki Kabil hapishanesinden, bu mektubu gözyaşıyla, kanla, acıyla ve titreyen ellerimle yazıyor… Ve yine de umutla, cesaretle, halkımın kahramanına teslim ediyorum. Mareşal Bey, 45 yıldır adınız Afganistan’ın dağları gibi sarsılmaz ve güçlü kalplere kazınmıştır. 45 yıldır bu toprakların düşmanları adınızla titremiş, Pakistan ve İngiltere’nin işbirlikçileri iradeniz karşısında diz çökmüştür. Siz, kirli istihbarat planlarını yerle bir eden kişisiniz. Siz, Taliban’ın iktidar hayallerini kâbusa çeviren komutansınız! Ama bugün… Bugün, bu ülkenin en savunmasız kızlarının çığlığı göklere ulaşmışken, Yalnızca sizin adınız kalmış bize sığınacak! Mareşal Bey! Bu toprakların kadınları, kızları Taliban’ın çizmeleri altında eziliyor. Hapishaneler; özgürlük suçuyla, insanlık suçu (!) ile, kadın olmakla işkence gören kızlarımızla dolu. Her sokakta, her pazarda; bir çığlık, bir tecavüz sesi, bir umut çırpınışı yankılanıyor. Ve tüm bu acılara rağmen… Hâlâ insanlar size umutla bakıyor, “Mareşal nerede?” diyorlar. Biliyorum… Size dönüş izni verilmiyor. Türkiye, Amerika ve bu çıkar dünyası, onurunuzun önüne duvar ördüler. Ama siz… Siz bir gerilla komutanısınız! Bir dağ savaşçısısınız! Hiçbir duvar sizi durduramaz! Haydi… Büyük ordularla değil, sadık on savaşçıyla… Her vilayette, her zirvede isyan bayrağını kaldırın! Penşir’de, Badahşan’da, Faryab’da, Sar-i Pol’de, Kabil dağlarında… Bayrağı yeniden yükseltin, sesi yeniden canlandırın! Halk size yürekten destek verecek! Bu ülkenin kızları Taliban’ın kanlı örtüsünün altında bir kıvılcım bekliyor! Bugün sessiz kalırsanız… Yarın, mezarlarımızın toprağını bile elimizden alacaklar! Mareşal Bey! Toprağımızı aldılar, evlerimizi yaktılar… Ve şimdi sıra namusumuza geldi. Yarın geç olacak! Yarın biz olmayacağız ki sizi çağırabilelim… Bugün, son fırsat! Çığlığımıza kulak verin! Gözyaşıyla, kanla ve onurunuza olan inançla, Karanlık Kabil’in içinden – Bir esir kız, Hâlâ umut kapısına göz dikmiş, Ve haykırıyor: Mareşal, gel, ayağa kalk! Eğer sağ kalırsam, Allah beni sizinle buluştursun… Ayaklarınıza kapanayım… Canımı hak yoluna adayım…